Има нешто чудно во овие планини. Привлекуваат како магнет, па кога си заминувате ви останува некоја жал во душата. Можеби приказните на луѓето, можеби нивната отвореност и срдечност се дел од тоа чувство. Бидејќи никаде, навистина никаде немам сретнато вакви луѓе, кои ве канат на гости иако не ве познаваат, кои ви даваат а не бараат ништо за возврат.
Кога доаѓате во Берово, мислите дека сте дошле на крајот на светот! Затоа што не е транзитно, затоа
што е планинско и затоа што изобилува со недопрена убавина. Целата патина на времињата е напластена на ѕидовите од куќите, годишните времиња шепотат низ звуците на јагнињата, жуборењето на Брегалница, говорот на птиците…
И тој, за да не ги одбие тукутака, им поставил неколку услови, мислејќи дека не ќе може да ги исполнат.
Прво: храмот да биде изграден за 40 дена; второ,
да биде под нивото на патот и, трето, ќерката на еден од свештениците што бил во делегацијата да му ја дадат за неговиот харем. За убаво чудо, беровци успеале да ги исполнат овие три услови.
На четириесеттиот ден стигнал карванот со војска испратен од валијата да ја земе најмалата попова ќерка. Таа тргнала со нив накај Солун, но кога карванот дошол до Дојранско Езеро, девојката скокнала од коњот и се фрлила во водата. Војската си помислила дека девојката се удавила, а таа всушност деведесет дена се криела кај некој овчар. Во тоа време се расчул глас дека и валијата некој го убил. Младата ќерка била слободна и се вратила во манастирот, каде што и се замонашила. Историјата ја памети како Евгенија, првата монахиња во „Св. Архангел“, а исто така и основач на сестринството.
Гробот на сестра Евгенија се наоѓа во манастирскиот двор. Тука се и гробовите на сите други монахињи што живееле тука.
Извор: Истражи ја Македонија
