Ако навистина живееме во стварност во која ни лудилото веќе не е лудило, ниту, пак е можно, бидејќи и за него се бара мотив/позадина; ако дури и за глупакот веруваат и велат дека е тоа, заради некоја своја лична причина/корист – како што пишував вчера, цитирајќи го Де Унамуно – тогаш што да се прави? Да се молчи, за да не ве етикетираат, за да не ви се прикачи привезок/додаток? Дека, имено, сѐ што правите, правите од некаков материјален или кариеристички мотив. Одговорот, повторно, го барам кај Мигел де Унамуно:
„Чуј, пријателе! Ако сакаш да ја исполниш својата должност и да ѝ служиш на својата татковина, тогаш мораш, брате, да направиш да те замразат чувствителните момци, кои вселената ја гледаат единствено низ призмата на својата невеста. Или, уште полошо – нека твоите зборови им ги распаруваат ушите и нека го дразнат нивниот слух… Ако на патот сретнете некој лажливец, кажето му го тоа в лице! Го сретнавте тој што краде? Викнете му: „Крадецу“ – и продолжете напред!… ‘Зарем така – ме прашува еден – може да се изврши пресметка со лагите, крадењата и со глупостите на светот?’… Сепак, најбедна беда од сите беди е да се рече дека ништо не ќе се направи со разголувањето на крадците, бидејќи останатите крадци ќе продолжат да крадат; дека ништо не се постигнало, ако тапавиот тапав го наречеш, бидејќи, на тој начин, тапавоста не ќе се намали. Но, тоа треба да се повторува илјада и еден пат…“ (Мигел де Унамуно: „Животот на Дон Кихот и Санчо“, 1905 годна)
Илјада и еден пат (од илјада и еден, и еден, и еден… човек) треба нештата да се именуваат такви какви што се и тие ќе почнат (сакале или не) да се менуваат, да оттстапуваат пред Зборовите/Вистината! Или, како што народот вели – да се каже на попот, поп; на бобот, боб! Тоа е еден, но само еден начин, од многуте начина, човек да се спротистави на лудилото кое владее околу нас и со нас. Зборот има стварна, вистинска моќ, меѓутоа само ако се изговори!
