Странство е секој почетен збор потенциран од страна не само на младите , туку и старите луѓе.
Велат ние тука сме се нашле па ќе се потурнуваме со живеачката…нашето е одброено. Децата нека одат, нека се спасат , нека печалат.
Зошто да бегаме, зошто да се спасиме? Зарем има нешто поубаво од домот, зарем некој може поубаво да се грижи за своето од мајката? Зарем животот доби цена, а ние немаме со што да платиме.
Ни остана образот, ни останаа двете раце низ кои е земјата ровка, ни останаа чевлите застарени кои поминаа патишта и патишта, и кога мислевме дека ќе се протнеме под виножитото и ќе станеме бесмртни, ние го добивме пеколот, и вратата на аеродром ширум се отвори.
Нека ни е среќен патот на сите нас !!!
Некои ќе заминат во странство, а на оние кои ќе останат им посакувам уште посреќен пат, пријатен лет, пријатно возење низ новите птишта , и криенки во тунел ! Со среќа на сите нас.
А со лесно пак, не е !
Бидејќи ниту еден , ниту еден не замина поради убавина, туку од мака… мака ама каква?
Да не навлегувам во длабочината на оваа матно море, ќе треба време и време да испливам , а времето истекува …
Тука нема доволно за скромност , а камо ли за луксуз….
Кога новогодишната честитка од 2 денари ви е скапа, и се заборавивме дека постоиме како луѓе а не фигури, кај ќе не одведе среќниот пат…
Да заминеме сите … Но кому да ја оставиме почвата која леб ни дарила, кому да му го оставиме небото, сонцето, природната убавина, кому оваа парчосана ЗЕМЈА , собрана во нашата зеница да ја оставиме и заминеме…
Ние не сме Гилгамеш кој трага по вечен живот, ние само сакаме убав живот, живот како што доликува, живот во земја која ја сакаме, во која сме родиле, во која стануваме луѓе какви сме сонувале, ги исполнуваме желбите, и здивот, и коските , и се што сме сториле останува тука, тука под пазувите на нашата мала но убава Македонија да ги чува.
Ние не сме Гилгамеш кој трага по вечен живот…. ние сме луѓе кои бараат 1 вистински меѓу 100. Ние сме тие кои сакаат чисти раце и образ , Ние сме тие кои сакаат обувки кои чекореле, и кои се спремни да чекорат уште долго, па ќе се врати секој во својот дом, ќе се прегрне со саканите, каде секој ќе има доволно, и кога ќе сме рамноправни сите пред законот…
Пораснав… ама повеќе верувам во Дедо Мраз отколку на збор, од кој не произлегува дело …
Да дозволиме годината да замине. А не младите луѓе!!! Оваа е мојата новогодишна желба, а верувам и на сите вас .
Пишува: Ана Љубиќ
