Уште еднаш во историјата Македонскиот народ е наведнат под репресијата на далеку помоќните и посилните.
Помоќни во политичка, економска, воена, интелектуална и речиси секоја друга сфера на моќ.
По којзнае кој пат служиме како парче партал за поткусурување на глобални геостратешки интереси.
Во тие Квазимодо-игри балканските лешпери повторно се настрвени над овој клинички мртовец како мршојадци во прерија.
Како дојдовме до состојба во која некој од Западна Европа и САД ќе ни кажува колку не не’ бива како индивидуи, семејства, општини, региони, држава…???
Како започна оваа сага која се ближи кон својот свршен чин?
Наративот за воведување на пазарна економија преку приватизација на општествениот капитал е пресудна точка во која конвергира ова што денес ни се случува како поединци и воопшто како општество.
Велиме криминална приватизација!
Ако е криминална кај се пресудите и виновниците?
Не! Не е криминална, туку сосема заслужена!
На неук народ и интелектуални климоглавучи така им следува.
И јас би рекол дека можело уште полошо!
Џабе периодичните привидни успони на некаков си развој, кога системот во корен е скапан!
Ред е да признаеме дека нивата е изорана а ние сме ѕевгарот волови! Камшикот кој ни’ свири над главите и идејата дека вечер ќе има полни дисаги зоб се чинат нова религија за нашите мизерни животи ограничени меѓу жезлото и јаремот.
И во такви моменти си велиме добро е барем сонцето е наше, иако и тоа пустото работи против нас самите, под чија жестина се препотуваме…
Потта станува наша бања, прашината-кивавица која наговестува дека догодина пак ќе ја ораме истатата нива.
Само од година во година количината на зоб се намалува, исто како и времето што ни преостанува.
Сценариото кое го гледаме е повеќе од поразително. Немоќ и апатија наместо величествен македонски дух и живост…
Се помалку си потпевнуваме кога сме сами…
Што може да направи поединец во една таква очајна ситуација на пораз?
Може многу!
Кога Ви ставаа петки во гимназија затоа што бевте нечии синови и ќерки, ме интересира како беше чувството?
Кога тргнувавте на работа затоа што сте гласале за една или друга партија, колку горди на себе бевте?
Мислите дека заслужено сте го добиле вашето парче леб?
Несомнено сите треба да работат и заработуваат.
Но ова не е заработување за живот!
Ова е рентање на вашата вредност за туѓи интереси. Исто како ѕевгар волови впрегнати во јарем!
Во еден таков систем ќе се збогатат малкумина, кои најверојатно нема да го фајдосаат своето богатство на подолг рок.
Се прашувам: Како стојат бројките со депопулацијата на земјава? Наталитет-морталитет односот како иде?
На кои дисперзирани студии се учи оваа проблематика во државата?
Наставници, професори, доценти, асистенти, демонстратори: Како преживувате со вашата примарна плата? Колку тезги во месецот фаќате и што треба свое да изрентате за да ја добиета таа тезга?
А највпечатлив пример во државата ми се инжинерите!
Чудно! Која коинциденција? Текстов го доведов во својот двор….
Ми се чини дека сум станал егоист!
На ова девојка ми ќе рече- редно време беше!
Да знам! Можев многу одамна да заминам одовде. Веројатно до сега и ќе бев некој и нешто во таа замислена Паланка некаде во странство!
Ама се кладам дека пак ќе “продавав” муда за бубрези, како и сега….
Чувството на припадност не може да се всади или одземе.
Тоа сме што сме!
Приликите на околината ни причинуваат колебање понекогаш, но интимно во себе знаеме кои сме и што треба точно да направиме со нашите животи…
Тоа сме ние, нашата цел!
Нема да зборувам за општо добро, народен интерес, јавно добро….
Ќе кажам само дека секое чкорче во својата кутија кога пламнува може да доведе до бурна експлозија. Бурна и краткотрајна…
Но исто така едно чкорче може да запали оган кој може да трае цела една ера на пештерски луѓе за после милениуми да го исковеме првиот меч, но и првата мотика…
Мудрост и трпение.
Во оваа улога на угнетени поединци секоја гласност се чини кобна. Но шепотот… Шепотот може да се всади во соништата, соништата да станат кошмари а јавето-лудило!
Диригентот ќе си мавта со својата дрвена палка…
Оркестарот ќе си свири тоа што пишува во партитурата….
Публиката еден по еден ќе почне да заспива…
Има такви што веќе заминале од концертот… Има и такви што заминувајќи кроеле план како да се вратат…
Ама хаус мајсторот под дрвените штици на сцената секогаш е тука!
И тој е најважната фигура во оваа шаховска игра на трпение….
(Продолжува во некое друго време кога ќе има вистинска слобода на говор).
Пишува: Анастасов Кирчо
