Јас сум тој! Едните ме сакаат другите ме мразат. Оние на кои им климав со главата горе-доле дури и ми се насмевнуваа. со тоа бев познат по љубовта но и омразата кон мене. А оние што ја сакаа мојата работа не е тајна дека ме мразеа…
Ангажиран бев од некои чудни работодавачи кои сакаат да останат невидливи а мене сакаат да ме направат популарен.
Та што сум јас виновен кога некој сака да ме направи славен- икона на мојот век.
Тоа во сите книги за славни личности е најпосакувано сценарио.
И не се жалам. Работата не е тешка-треба да бидам она што сум, нон-стоп да се смеам дури и кога сум изнервиран, особено кон оние со добро стокмени гардероби на нив и по можност со брендирани акт чанти, налегнати ниско до земјата од гравитација.
Реботатa е и добро е платена. Сега можам да си дозволам да си купам мотор на 4 тркала-нешто што татко ми додека бев мал не сакаше да ми го купи затоа што го беше страв дека ќе си ја скршам главата.
Тоа во денешни услови кога луѓето немаат пари за леб и не е така лошо.
Баш напротив среќен сум. Покрај мене и мојата фамилија стана препознатлива во комшии, особено оние од источната страна.
Малку се осеќам несигурно затоа на работното место има понекогаш голема промаја и заврнува. Токму затоа морав да реагирам кај надлежните да ми набават чадор. Бев скромен морам да признаам, не посакав голем чадор, туку само мало чадорче. Најзезнато е кога врне и дува, па не знам на која страна да го свртам чадорот.
Мојата основна работна обврска беше на влезот од зградата на мојата фирма да стојам и кој како влегува да му климам со главата. Тоа во основа значеше дека мојата фирма им посакува добредојде на сите наши клиенти кои сакаа да влезат внатре. Со еден збор јас бев лицето на мојата фирма-првиот од многуте кои следуваа. Се редеа клиенти-работата цветаше. Невидливите работодавачи очигледно беа задоволни од мојата работа штом мораа понекогаш да ми прогледуваат низ прсти за одредени глупости кои ги правев. Како во моментите кога некој од клиентите ќе ми прозбореше на англиски, па морав да му возвратам и јас на англиски. Добро е тоа-самокритичен сум… Човек може низ работа да си ги препознае и корегира грешките за да не ги прави друг пат.
Знам дека со тек на време од климањето на главата, вратните мускули еден ден ќе ми попуштат, па може надлежните да ме отпуштат. Ама јас манга сум па си имам заштедено пари за тие времиња. И тоа од истите оние брендирани торби на клиентите кон кои толку милно им климав со главата. Имено торбите нивни морав да ги проверувам поради нивна лична безбедност, па вишокот гардеРОБА го отстранував од торбите, а потоа тој вишок го перев во јавните перални па го препродавав. Тоа ми доаѓаше како втор пензиски столб, затоа што нели првиот е подостарен и може секој момент да рикне.
Не така одамна моето лице беше употребено во една рекламна кампања на мојата фирма.
На плакатите покрај името на мојата фирма – МУЛЕН РУЖ (со големи букви, што е скратено од Бордел) стоеја и моите ретко убави заби скриени зад скромната моја насмевка и моите очи од кои може да се види дека секогаш ја зборувам вистината.
Тоа е она што им е потребно на клиентите на мојата фирма.
Доверба и насмевка.
Е сега рекламата не беше толку успешна затоа што името на фирмата (МУЛЕН РУЖ) не беше толку влијателно како претходното име, кое во себе содржеше многу повеќе љубов, чувства и доверба.
Но тоа и не е толку важно! Важно е што моето лице блесна во елитата на светскиот крем.
Пишува: Анастасов Кирчо
