Можеш да ме запишеш во историјата
Со твоите горчливи, расипани лаги,
Можеш да ме згмечиш во самата кал
Но сепак, како прашина, Јас ќе се кренам.
Дали мојата несмасност те вознемирува?
Зошто си обземен со мрак?
Затоа што чекорам како да имам нафтени бунари
кои течат во мојата дневна соба.
Исто како месечините и како сонцата,
во очекување на плимата,
како што надежите скокаат високо,
сеуште се кревам.
Дали сакаш да ме видиш скршена?
Наведната глава и спуштени очи?
Рамења кои паѓаат како солзи,
ослабени од мојот плач во душата?
Дали мојата височина те навредува?
Дали не можеш да поднесеш
Затоа што се смеам како да имам златни рудници
кои ги копам во мојот двор.
Можеш да ме прострелаш со твоите зборови,
можеш да ме пресечеш со твоите очи,
можеш да ме убиеш со твојата омраза,
но сепак, како воздух, јас ќе се кренам.
Дали мојот сексипил те вознемирува?
Дали те изненадува
кога танцувам како да поседувам дијаманти
со допирот на моите колкови?
Надвор од колибата на историскиот срам
Се кревам
Над минатото вкоренето со болка
Се кревам
Јас сум црн океан, со бранови широк,
Кој вдишува и издишнува носен од плимата.
Напуштајки ноќи на терор и страв
Се кревам
во ден кој што е љубопитно чист
Се кревам
носејки ги со себе подароците кои моите претци ги дариле,
јас сум сон и надеж на роб.
Се кревам
Се кревам
Се кревам.
Превод: Кирчо Анастасов
Автор: Maja Angelou (“Still I rise”)
од збирката поеми ” And Still I Rise“
Од името на редакцијата на нашиот портал на сите жени, мајки, сестри… им го честитам Меѓународниот ден на жената.
Сакајте и бидете сакани.
