Сакам да го насликам мирисот на липа во твојата коса
Сакам песната на славеите
Што те допира кога ветерот те гали дури спиеш
Да го втиснам како бакнеж
Врз првата страница на летото роман
Го сакам невозможното, знаеш?
Ти си миг, вечност со почеток и крај
Незаборавна приказна помеѓу две средби разговор
Ти си откината од времето и просторот
Замрзната фотографија полна живот
Што секогаш, одново и одново ја наоѓам
Во прашливите ходници на мојата душа
Се чувствувам како плашило разнишано од бура
Среде совршената стабилност на твојата насмевка
И убаво ми е така
Под вангоговски жолтата прашина на секојдневието
Распната парталава кукла што растерува гаврани
Од полето на твојата страст
Сакам да уживам во мечтата за тебе
Едноставноста на недостижноста
Како преживеана авантура од соништата
Дури ги собирам твоите допири
Од прегратката на разделбата
Во дланките на ноќта која легнува крај мене
Знаеш, лесно ми е да те затворам во вечноста на стихот
Да те испратам во утрешнината на непознатите читатели
Како мирис на липа што одекнува
Во недостижната вселена.
Пишува: Александар Русјаков
