Рабиндранат Тагоре (7 мај 1861 – 7 август 1941) поет, музичар и уметник од индискиот потконтинент. Тој ја преобликуваше бенгалската литература и музика, како и индиската уметност со контекстуален модернизам кон крајот на 19 и почетокот на 20 век. Автор на “длабоко чувствителниот, свеж и убав стих” од Гитанјали, тој стана првиот неевропски писател кој ја доби Нобеловата награда за литература во 1913 година. Поетските песни на Тагоре се сметале за духовни и живи; сепак, неговата “елегантна проза и магична поезија” остануваат во голема мера непознати надвор од Бенгал. Понекогаш тој се нарекува “Бенд на Бенгал”.
За А Brhamo од Калкута, за предците и корените на дженери во Jessore, Тагоре напишал поезија кога имал 8 години. На 16-годишна возраст, ги издал своите први значителни песни под псевдонимот Bhānusiṃha (“Сонцето Лав”), но литературните власти ги заплениле како долго-изгубени класици. Во 1877 година дипломирал на своите први раскази и драми, објавени под неговото вистинско име. Како хуманист, универсалист, интернационалист и страствен антинационалист, тој го осуди британскиот рај и се залага за независност од Британија. Како експонент на ренесансата на Бенгал, тој изработи огромен канон кој содржи слики, скици и лазици, стотици текстови и околу две илјади песни. Неговото наследство, исто така, опстојувало во институцијата што ја основал, Универзитетот Висва-Бхарати.
Тагоре ја модернизира уметноста на бенгалскиот јазик со исклучување на крути класични форми и отпорот на лингвистичките стриктури. Неговите романи, приказни, песни, танц-драми и есеи зборуваа на политички теми но и лични. Неговите најпознати дела се Гитанџали, Гора и “Гаре-Баир” (“Дом и свет”), а неговите стихови, раскази и романи беа прогласени за лирици, колоквијализам , натурализмот и неприродна контемплација. Неговите композиции беа избрани од две нации како национални химни: Индија Јана Гана Мана и Амара Шонар Бангла од Бангладеш. Националната химна на Шри Ланка беше инспирирана од неговата напорна и посветена работа.
Тој во драмите и поезијата ги нагласува симболизмот и алегоријата, но ги разгледува и темите од секојдневниот живот. Во романите, традиционалните сфаќања ги разработува со живиот наративен приказ на постапките на личностите од неговиот крај, втемелувајќи го модерниот индиски роман. Проповедал своја сопствена религија – Религијата на човекот, обединувајќи ја филозофијата на Упанишадите и вишнуистичкиот теизам со космополитското единство со луѓето. Тој го отфрлал материјализмот и прагматизмот и се држи до темелот на универзалниот морал и културен идентитет верувајќи дека со различноста може да се изгради едно праведно и слободно општество. Во продолжение следуваат дел од неговите најмоќни размислувања за животот.
„Бистрата река на разумот не го губи својот пат во сувиот песок на навиките.“
„Не смееме да ја судиме и цениме цивилизацијата по основа на тоа колку моќ има, туку по тоа колку во своите закони и дела ја изразила љубовта кон човекот.“
„Цветот со тага ги губи своите латици, но наместо нив со радост го очекува плодот.“
„Човекот од оружјето направи свој Бог. И кога оружјето ќе победи, човекот ќе остане поразен.“
„До вистината можеме да дојдеме само ако ни е дадена слобода да грешиме.“
„Кога ќе стане животно, човекот е полош и од животните.“
„Водата во садот е бистра, а водата од морските длабочини е темна. Мала вистина има во зборовите кои се јасни, а голема вистина има во молчењето.“
„Малата пупка ги растворува латиците велејќи: О, драг свету, немој да овенеш!“
„Мажите знаат само да мислат. Жените имаат свој начин да разбираат без да мислат.“
„Не постои поезија која може да се издигне до оние висини до кои може да допре љубовта.“
„Несовршенството не е негација на совршенството. Конечноста не ја негира бесконечноста. Тоа значи дека целината се искажува во делови и бескрајот се открива во границите.“
„Ниеден народ не може да се спаси одвојувајќи се од другите. Или ќе се спасиме заедно или заедно ќе пропаднеме.“
„Нема ништо полесно од уништувањето на внатрешната слобода на човекот во име на надворешната слобода.“
„Оние кои учат, а не го применуваат своето знаење, се слични на селаните кои ораат, а не сеат.“
„Она што ни е потребно за да можеме да бидеме слободни е љубовта. Таа има сила со радоста да го носи бремето на светот.“
„Реката може да стане море, но нема никогаш да постигне морето да биде дел од неа.“
„Само тоа што го правиме од љубовта го правиме слободно, независно колку патење произлегло од тоа.“
„Спиев и сонував дека животот е радост. Се разбудив и открив дека животот е служење. Се предадов на служењето и открив дека служењето е радост.“
„Свету, кога ќе умрам, во својата тишина сочувај само еден збор за мене: Љубев.“
„Во љубовта исчезнуваат сите животни спротивставености.“
„Големата Божја моќ е во благоста на ветрот, а не во бурите.“
„Големите срца сакаат, малите бараат да бидат сакани.“
„Заради изминатата љубов, животот е побогат.“
„Ако ја затворите вратата на своите грешки, ќе ја затворите и на вистината.“
