Младата Кети Зашева од Кочани на свој ентузијастички посветен и многу креативен начин успеа да сними документарно-игран филм во два дела.
Првиот дел посветен на “Легендата за името на планината Плачковица” со тема од Античка Македонија. Во овој дел актерите зборуваат на Антички Македонски јазик интерпретиран низ сознанијата и креативноста на Кети Зашева која што освен режисер е и сценарист и монтажер на филмот.
Според кажувањето на Кети во првиот дел се зборува за древната легенда кажана од народите со генерации за како царот Филип Втори доаѓа кај пајонскиот крал Ликеј. Целосната легенда е прикажана во филмот и повеќе детали има на https://mk.wikipedia.org/wiki/Плачковица .
Ова е мојот аматерски обид да го прикажам античкиот македонски јазик, и прифаќам секаква добронамерна критика,
-вели Кети Зашева за своето дело.
Во вториот дел од филмот прикажан е дел од животот на Македонските револуционери Љупчо Сантов и Раде Кратовче, заедно со нивниот конфликт со окупаторските бугарски офицери кои во опсада ги убиле обајцата.
Двата филма се реализирани во градот Кочани со помош на ученици од С.О.У.Љупчо Сантов, во партизански услови со многу креација и посветеност на сите учесници во реализацијата на филмот.
Неодамна Кети Зашева на својот фејсбук профил сподели своја реакција во врска со повеќе околности кои се случувале од страна на околината на учесниците во реализацијата на филмот и самиот филм.
Нејзината реакција ја пренесуваме во продолжение во целост:
Мојата вистина накрај излегува.
2018, март.
Последна година во средното училиште Љупчо Сантов. Во тој месец, јас со моите соучесници снимавме кратко метражен филм за Љупчо Сантов, Раде Кратовче и Александар Македонски. Секогаш се чудев зошто никој не ни објасни кој е Љупчо Сантов, патронот на нашето училиште. Која беше неговата историја и од чија рака починал. Пребарав во стари документи и се начитав и дознав. Имав замисла за филм, и во март имав прилика да го створам мојот сон. Заедно со моите соученици, се собравме и почнавме да снимаме. Имавме рок од 2 недели. Јас бев снимателот, режисер, едитор, костимограф и се освен глумец. Имав задача да преведам и дел од скриптата на античко македонски јазик (користејќи верни извори и никогаш претходно неизведено). Кон нас никој немаше респект. Ова беше револуционерно дело, никогаш пред нашиот филм немаше некој направено видео специфично за Кочани или Македонија.Во еден момент мојот професор дури ме и предупреди – Немој да ставаш некакви си агенди или пропаганди. – Беше предоцна за тоа. Мојата агенда? Да, мојата агенда е љубовта кон мојот народ, град, историја, јазик и земја. Дали е навистина лошо да си ги почитуваш предците? Дали е лошо да ставаш Македонски песни во филмовите? (Затоа што моментално 70% во македонските патроните, сите песни се англиски или од туѓа нација. Единствената песна која што е Македонска е химната. Без текст. Само инструментално изведена.) И никој не се спротиставува! Ниеден од возрасните во институцијата не беше свесен. (А камоли па некој ученик на 17 години.)Немавме квалитетни средства, но знам дека имавме искра. Во текот на тие две недели, ретко бев дома. Цел ден се снимаше, и потоа завршувавме во 9 часот навечер. Да замислиш, дури едвај ни дадоа и училница за снимање на една сцена. Се снајдовме, времето минеше. Некои од професорите се бунеа, затоа што филмот беше предолг ( 14 минути ), или затоа што имаше агенди и омраза спрема друг народ??!! ( за делот од убиството на Љупчо Сантов ) Бев разочарана, но сепак со моите соучесници се изборивме за да го прикажат на патронатот. Таму, телевизијата обично го снимаше целиот патронат и го објавуваше на вести и на Јутуб страницата. ( секоја година го постираа. Но, не овој пат. 100% сум сигурна дека беше поради нашиот филм )Очекувавме коментари и од позната Кочанска страница Комарец. Сите ние чекавме да ни го споделат видеото пред сите Кочански граѓани. Тоа не се случи. Проста надеж.После емитувањето на филмот само 4 професори ми честитаа за нашиот труд. Потоа дознав и дека една професорка додека не сум била на час, пред мојот клас кажала – Многу почна да се замислува Кети. Мисле сега дека е режисер.- Просто неверојатно. Луѓе постари 30 години од мене, ме оговараа за мојот труд. Ако сум озбилна јас не очекував голем восхит. Да, филмот не е совршен за тоа сум свесна, ама важно го завршив, и пораката беше колку толку пренесена. Големо благодарение на мојата генерација и на сите кои што учествуваа во филмот и помогнаа. Се гордеам на вас.
Во продолжение погледнете го документарно-играниот филм “Локалните Легенди” во два посебни делови.
