Можеби само до пред некој ден за многумина беше несфатливо како било можно милиони и милиони луѓе да бидат з а к о н с к и и систематски депортирани, наспроти нивната волја, во конц-логорите, добро оградени и чувани од униформирани стражари, комесери и офицери, пасивно чекајќи го својот крај. Или, во подобар случај, животот да го поминат во импровизираните бараки и шатори, збунето гледајќи ја стварноста од онаа страна на жицата. Како можеле, се прашувавме, така кротко да ѝ се предаваат на судбината, чекајќи да ги однесат на “туширање”?
Она што до пред некој ден ни изгледаше нестварно и необјасниво, денес масовно се применува на планетарно ниво.
Мртвата, нежива и неплодно-јалова дисциплина почнува да доминира над животот – Танатосот над Еросот. Почнуваат, како и меѓу логорашите, да се јавуваат самоизбрани, или официјално назначени капоа.
