Како може на македонскиот народ да му се префрла – а му се префрла! – дека немал доволно национална свест, ниту свест за тоа што допрва ќе претстои, само затоа што на изборите не победија некои, кои мислеа дека ќе победат? Ако е така, ако навистина македонскиот народ е безлична анационална маса, тогаш како да се објаснат повеќе работи од неговото досегашно однесување? На пример, како да се објасни Референдумот за промена на името, кога народот масовно не излезе и, на тој начин, јасно го кажа своето мислење и покрај сите сите притисоци и заплашување што му беа упатувани? Меѓутоа, тогаш тој не избираше помеѓу оваа или онаа партија и, според тоа, не гласаше (макар и посредно) ниту за Овие, ниту за Оние, туку единствено избираше (и избра) да остане името Република Македонија. Сега, требаше да избира помеѓу Овие или Оние, меѓу оние кои меѓусебно суштински не се разликуваат дури и во највитални национални интереси. На тој план, освен флоскули ништо друго не се чу во предизборието. Според тоа, македонскиот народ беше во ситуација да г л а с а – според своите симпатии, антипатии, пријателски или деловни врски, сеедно – меѓутоа, не и да и з б и р а, бидејќи се избира само тогаш кога постојат вистински разлики.
Суштински гледано, вчера немаше избори, туку само гласање. Оттука, како може неизбирањето на определена партија или на определена партиска програма да се прогласи за национално предавство и за неписменост на народот? Еднаш мора да се сфати (ама навистина да се сфати!) дека ниту една, ниту друга, ниту трета, ниту која било партија може да се изедначува со националните интереси на Македонецот, па нејзиниот неуспех да се прогласи за општ национален неуспех. Уште помалку тоа може да се направи со нејзините партиски интереси – нив да ги изедначи со интересите на Македонија и македонскиот народ. Никој нема тапија/сопственост над народот. Затоа, повторувам уште еднаш, не може нечиј партиски неуспех да се прогласи за општ, национален неуспех. Истото важи и за бројните интелектуалци и „интелектуалци“, од кои ни самиот не се изземам.
Ќе мора сите, особено оние што се во опозиција, сериозно да се зафатат самите со себе, наместо да очекуваат народот да ги просветлува и подржува на ветен „чесен збор“ или „жими мајка.“ Затоа, иднината ја гледам во формирање и систематско самоизградување и едуцирање на нови и некомпромитирани партии. Левица е еден од тие примери.
Меѓутоа, не смее да се дозволи личните раздори и интереси да надвладеат над општите. Тоа важи за сите нови партии. На почетокот ќе бидат мали, но со време ќе раснат и ќе пораснат. Се разбира, ако навистина сакаат да раснат како партии на овој народ. Притоа, суетата и ароганцијата мора да се остават на страна, бидејќи на почетокот овие особини можат да привлекуваат, да бидат симпатични, но со време се банализираат и преминуваат во мангуплуци.
Пишува: Љубомир Цуцуловски
