Искри светлина од сите агли на државата напатена, денеска пристигнаа во Скопје да светнат во силен зрак светлина пред очите на Европа и целиот свет. Да му кажат на Зоран Заев и неговата ненародна, нелегитимна и недемократска власт дека време е да си заминат на буништето од историјата-онаа најмрачната.
Затоа што го поделија и закрвија народот, брат против брат, комшија против комшија, пријател против пријател…
Затоа што на денешен ден започнаа со еден од најсуровите прогони на Македонски слободољубиви граѓани кои ги затворија во затвори….
Затоа што полошо од ова што се случува во државата, нема…
Протестот на ВМРО-ДПМНЕ беше силен крик на понижените и угнетените, под отровното Скопско небо кое власта нема абер да го расчисти, иако лажеа дека ќе биде поинаку.
Студениот ветер беше мотив плус да се покаже револтот против деструктивните политики на власта во името на сите оние кои останаа по своите домови да бидат неми сведоци на почетокот на уште една Македонска револуција.
Револуција на вистината, на заедништвото, на искреноста и љубовта кон татковината, таква каква што ни ја оставија нашите претци.
На врвот на слободарскиот оган кој жареше од очите на илјадниците горди и достоинствени Македонци и Македонки ечеше гласот на обесправениот граѓанин, низ зборовите на Христијан Мицкоски.
Тоа беа зборови на надеж, зборови кон храбар повик на обединување и збиени редови против црнилата надвиснати над ова парче благородна земја. Тоа беа зборови кои носеа со себе храброст за уплашените, светлина за оние покриени со темнината на оваа расипничка и неспособна власт, симболи на непокорот кој ја храни душата на овој народ.
Сега е тоа време, време е за акција. Ова не е битка за ден или за два, ќе трае подолго и свесен сум дека ќе се обидат со подмолниудари да нѐ поткопаат, да нѐ обесхрабрат. Но, ќе ви ветам дека сигурно ќе ги победиме и нема алтернатива, дури и оние новите нивни поддржувачи коишто застанаа рамо до рамо со нив од вчера.
Сите заедно на купче ќе ги победиме. Борбата ќе биде нерамномерна и тешка, ама ќе победиме. И затоа таа победа ќе биде уште по велика, по голема. Затоа што ќе ја оствариме со заеднички сили!
-прозвучеа овие зборови низ помрачените ходници на зградата над Македонската Влада која стана упориште на неправдата и прогонот!
И токму од малата дрвена бина сред вулканот на Македонскиот непокор згрме кроткиот глас на Професорот, со моќта на вистината:
Зората ќе дојде, а ние сме искрата која што ќе ја донесе таа зора.
Зората ќе го разбие мракот!
Зората ќе ги победи црнилата!
Зората ќе донесе успех!
Зората ќе изгрее за секој еден од вас!
Зора која ќе донесе ново утро, нова надеж, добрина и подобри времиња за Македонија и сите граѓани на нашата мила татковина!
Ова е зора за Македонија, мора да бидеме сите заедно, еден до еден, рамо до рамо и јас ви ветувам дека победата сама ќе дојде по себе.
Се гледаме многу скоро во некој од градовите во Република Македонија, се гледаме и овдека пред платото на Владата на Република Македонија.
Лицето на новото ВМРО-ДПМНЕ на студениот асфалт на Булевар Илинденска беше она вистинското, родено од извориштето и темелите на Македонската револуционерна борба и принципите на Македонско национално единство.
Овие горди браќа и сестри кои и покрај сите можни неприлики дојдоа со своето срце на дланка да го стоплат сопатникот до себе на патот до слободата кој штотуку започна, се бранот на слободата кој ќе го избистри ова мрачно балканско езеро, еднаш засекогаш… Езеро што е заматено од разно-разни белосветски матачи на вода.
Вечерва пред оградата која ги крие сега оние кои не така одамна лажеа дека ќе прават клупи од нејзе, проговори искрената желба да се оди напред и покрај се.
Овој напатен Македонски народ заслужува многу повеќе од опортунистички транзициони политичари кои немаат легитимитет пред народот.
Заслужува искреност, чесност, достоинство, напорна работа, знаење и пред се многу љубов… Љубов и заедништво!
Собирот траеше толку колку што требаше. Пораките од минатото се слушнати. Заврши времето на маратонските говори на величање на нечие дело.
Христијан Мицкоски е човекот кој го слуша овој народ, ги прима сите негови радости кои се се’ помалку присутни и сите негови таги кои станаа секојдневие под жезлото на деструктивната власт. Мудроста на народот можеше да се слушне низ пораките на овој човек. Овие зборови ќе родат во себе дела за паметење.
Патот е започнат!
Се наѕира светлината на новиот ден.
Останува на граѓаните на ова од Бога благословено парче земја да ја прегрнат во својата цврста прегратка, како би останала овде за целиот свет да го стопли.
Автор: Кирчо Анастасов
