Пратеникот Миле Лефков во Македонскиот парламент во јавноста излезе со свој став во врска со проблемите на образовниот процес и наставата за учениците кои се наметнуваат под диктат на актуелната закана од зараза со Ковит-19 во Македонија.
Во продолжение интегрално го пренесуваме неговиот став во врска со оваа болна тема:
“За одлуката за повторно отворање на училиштата никој не ги прашува родителите!
Одлуката за повторно отворање на училиштата мора да се води пред се од епидемиолошки докази, но важната одлука како да продолжи наставата и наставно-образовниот процес треба да бидат проверени од академски експерти и подржани од родителите и од наставниците, а не да бидат еднострано и авторитарно наметнати од политиката.
Текот на пандемијата COVID-19 останува непредвидлив, кај нас троцифрените бројки на заболени, дополнително ја усложнуваат дилемата за начинот на започнување и спроведување на учебната година.
Прашањето за повторното отворање на училиштата не е решено задоволително во другите делови на светот, а мерките на многу земји се експериментални.
Се движат од враќање на настава, преку комбиниран(хибриден) систем на образование па се до целосно “он-лајн” (далечинско) учење.
Алтернативата, за учење преку интернет, болно ги прикажа поделбите на богати и сиромашни во нашето општество.
Имаме примери на деца и семејства, без пристап до компјутер, интернет конекција, ТВ-уреди, па дури и електрична енергија.
Затоа, прашањето за повторно отворање на училиштата мора да се реши наскоро, но да се заснова главно на епидемиолошки докази поткрепени со подршка од наставниците и родителите.
За мене, е неразбирливо тоа што во сегашната конфузна ситуација, од родителите, никој не побара мислење за ова прашање.
Иако често се споменуваат искуства од други европски земји, вреди да се спомене дека прашањето кај нас е многу покомплексно за разлика од европските земји, учениците кај нас живеат во мулти-генерациски домови, во многу семејства учениците се враќаат од училиште и ги пречекуваат нивните баби или дедовци. Се сомневам дека тоа е ризик кој нашиот здравствен систем не може да го поднесе.
Јасно е дека е доцна за поширока дебата, но барем да си ја признаеме непостоечката комуникација на релација институции-наставен кадар-родители.
Поучени од ова, при донесување на важни одлуки, мора да работиме на системско поврзување на наставничките совети и советот на родители со оние кои донесуваат одлуки во МОН.”
