Опсадата на Солун во 904-та година од страна на Сарацените била една од најлошите катастрофи во Византиското царство во 10-от век.
Арапската флота предводена од Лав од Триполи тргнала да го нападне Константинопол, но наместо тоа свртела кон Солун откако бил одбиен нивниот напад кај претстолнината на Византија.
На овој начин Византиската одбрана била целосно изненадена, така што нивната одбрана не можела навреме да ја подготви својата флота за одбрана на Солун. Надворешните ѕидини на градот особено оние кон морето биле во состојба на поправки, а двајцата одговорни команданти за одбрна на Солун издавале конфликтни и збунувачки наредби.
По кратка опсада во која биле уништени надворешните ѕидови од страната на морето, совладана одбраната на градот, Сарацените го освоиле на 29-ти Јули 904 година. Дивеењето на арапската коњаница и пешадија продолжиле цела недела низ градот при што биле ослободени 4000 претходно заробени арапски војници, биле заробени 60 византиски бродови и над 22000 претежно млади заробеници. Многумина од овие заробеници подоцна биле откупени или разменети со арапски заробеници од страна на Византиската Империја.
