Пред неколку дена, благодарение на ракометарите на Вардар, доживеавме нешто што тешко се опишува со зборови, а се памети цел живот.
Народот и навивачите, кои беа во можност, ја споделија нивната среќа заедно со ракометарите на плоштадот “Македонија”.
Илјдници грла скандираа ” Никогаш северна, само Македонија”.
Но и овојпат се прашувам кои луѓе отидоа на плоштадот?
Истите што имаа храброст да одат на протестите против промена на името, истите што и тогаш и сега не се плашеа јасно да покажат дека се горди Македонци.
За жал има и добар дел што од опрвдани причини не можеле да отидат на оваа прослава или на протестите, но позагрижувачка е бројката на тие што се затвараат дома и со страв гледаат од прозорците на нивните домови…
Зошто луѓе?
Зошто се криете?
Се плашите или не сте заинтересирани да помогнете во зачувување на државата, името, јазикот, историјата, културата, традицијата…?
Не е ли ова ваша татковина исто колку што е и наша?
Не е ли оваа борба и ваша колку и наша?
Не чувствувате ли и вие гребење во срцето додека се интонира химната исто како и ние?
Зошто, мој народе, да не се исправиме и веќе еднаш да му покажеме на светот дека треба да престанат да не газат?
Зошто…
