Баба ми беше прекрасна личност. Таа ме научи како да ја играм играта “Монопол”. Таа имаше сватено дека суштината на играта се очекувањата и побарувањата. Таа во тек на играта настојуваше да акумулира што повеќе можеше богатство, и последователно самата таа стана мајстор на таблата на која играше. И во тоа време мене постојано ми зборуваше за една работа. Ке ме погледнеше и ке кажеше: “Еден ден и ти ке научиш да ја играш истата игра”. Едно лето, речиси секој ден играв Монопол, по цел ден. Токму тоа лето, јас научив да ја играм играта. Разбрав дека единствен начин да победиш е целосно да се посветиш на стекнувањето на богатство, разбрав дека со посед на парите, така се постигнуваат поени. До крај на тоа лето, јас бев дури и понемилосрден од мојата баба, бев подготвен дури и ако треба да ги искривувам (манипулирам) правилата, за да победам во играта. Таа есен седнав да играм против баба ми. И зедов се што имаше, ја гледав во очи кога и го земав и последниот долар, по што таа се повлече од играње. После оваа епизода имаше уште едно нешто да ме научи. Тогаш таа ми рече:
Сега, се оди назад во кутијата. Сите тие куќи и хотели, сите железнички пруги и придружни компании за разни производи, целиот тој имот, и сите тие прекрасни пари, сега се тоа оди назад во кутијата. Ништо од тоа навистина не беше твое. Сето тоа беше за кратко во твој посед, но вистината е дека тоа всушност постоеше, многу време пред ти да седнеш над таблата за играње, и ке биде овде, долго после тебе. Играчи доаѓаат и играчи заминуваат. Куќи и автомобили, титули и опкружување, дури и твоето тело. Факт е дека се што згрбив и консумирав, се ке оди назад во кутијата, и сето тоа ке го изгубам.
И потоа што? До каде мореш да одиш по патот за да видиш и самиот до каде води….? На крај мораш на себе да си го поставиш конечното прашање:
ШТО ТИ Е НАВИСТИНА ВАЖНО?
