(1)
Веројано сте забележале со каква радост реагира песот кога ќе забележи како неговиот газда од вратата го симнува ременот. Тоа е знак дека, барем за кратко, песот ќе биде изнесен и прошетан, макар со ремен, со ограничено движење и корпа на устата. Сепак, среќен е и благодарен на господарот, бидејќи ќе има извесно време чусвтво на слобода. Слично реагираме и ние луѓето, човештвото. Со нетрпение чекаме да ги омекнат мерките за заштита од кораната, па ќе сме можеле (евентуално) да се видиме со најблиските, да прошетаме, можеби и да се сретнеме со некои од пријателите. Срцата и градите на некои се исполнуваат со чувство на гордост, среќа и благодарност, оти нашите газди/политичарите не заборавиле на нас, мислат на нас, се грижат за нас, сон не ги фаќа. Кога би имале опавчиња радосно при вртеле со нив, бакнувајќи ги нозете на газдите. Сете се само како оној несреќен министер за здравство на Велика Британија, во разнежена состојба, ја мазеше за задникот својата помошничка, својата благодарна асистенка. Така постапува секој „добар христијанин“ – „Љуби го ближниот свој.“
П.С. Приложувам дел од интервјуто со еден од најпознатите и најдобрите гитаристи на сите времиња, Ерик Клептон. Во него изнесува свои искуства за пандемијата, дисциплинирањето на луѓето и вакцината што ја примил.
(2)
Колку човекот да е моќно и самостојно суштество, постојат бројни методи со кои може да се скрши неговата самостојност и од него да се направи послушно и преплашено суштество, налик на издресирана пудличка. Еден од тие методи е создавање чувство на вина. Од своја страна, чувството на вина лесно преминува во чувство на грешност. Со нив се јавува потреба постојано да се оправдувате пред другите. Особено пред властите. Овие чувства стануваат поснажни ако цело време со потенцира чувството на одоворност – како за себе, така и за другите. Затоа, за време на пандемијата, постојано одѕвонува предупредувачкиот императив „Биди одговорен!“ Преку чувството на одговорност, се создава чувство на страв, бидејќи одговорноста е придружена со тегобност, анксиозност и инхибираност. Инхибираноста станува нормална состојба човекова состојба.Тврдат дека со крајот на летото вирусот повторно ќе атакувал. Меѓутоа, многу пожестоко, опфаќајќи ги сите возрасни слоеви. Не верувам дека се толкави шушумиги, за да не знаат дека се служат со меѓусебно спротивставени тези. Папагалски повторуваат дека наредниот бран треба да се очекува на есен. Значи, ќе нѐ посети со поминувањето на летото, бидејќи за разлика од есенските, не му одговарале летните температури, па сега бил во присилно мирување/неработење. Меѓутоа, минатата година Мелбрун беше целосно „заклучен“ токму во летниот период! Пандемијата, исто така, се прошири низ Латинска Америка (во Бразил, на пр.) токму кога таму беше лето, а кај нас, во северната хемисфера, зима. Денес вирусот беснее во Индија и Пакистан, земји полни со топлина и Сонце! Зарем веруваат дека човештвото е толку заблесавено, па не умее барем токлу да забележи – дека во голем број земји пандемијата се шири токму во летниот период? Не верувам дека страдаат од ш у ш и м и г о в и т о с т, па дека не знаат што тврдат и во што нѐ убедуваат. Давањето различни, честопати спротивставени мислења доведува до дезориентација на луѓето, создавајќи страв, паника и несигурнст. Од своја страна, најлесно се манипулира со исплашените и во паника суштества. Затоа, секој дневник, секоја радио емисија започнува и завршува со „невидливиот непријател/монструм“, гарнирано со застрашувачки снимки од болниците.
Понатаму, прво требаше да се вакцинираат возрасните лица, оти биле ранлива категорија. Потоа, средновечните, заедно со ризичните професии. Сега, на ред дојдоа и дечињата. Дури и од својата трета година можеле да бидат вакцинирани. Ако е потребно може и во пренаталниот период, бидејќи вакцината била единствениот излез! Така, короната станува налик на НАТО и ЕУ. Без нив не се можело!
До кога со оваа какофонија, со овие взаемно спротивставени тези, токму од оние коие секојдневно отвараат нови воени жаришта; кои ни пет пари не даваат за сиромаштијата или невработеноста? Исто така, не покажуваат никаква грижа за бегалците/емигранти, а сега кај нив се раѓа неверојатна љубов дури и кон неближниот свој? Целта е, веројатно, потполно дезориентирање на човештвото и негово ставање под единствена команда. Јен’, два! Јен’, два! Напрееед марш, каде и да одвело, макар било и во Белата Соба! Јен’, два! Јен’, два!
Пишува: Проф. Љубомир Цуцуловски/Ljubomir Cuculovski
