Во пресрет на утрешното евангелие.
Душава ми е натажена додека заминувам од Тебе, Господи. Не очекував ваков одговор. Но, зарем и твојот првенец, апостолот Петар, не се натажи, кога по трет пат го праша за неговата љубов кон Тебе? Само што … за разлика од мене, тој остана крај тебе. Одеше по Тебе.
А јас заминав.
Ти знаеш Господи, дека занесот и огнената желба, да правам големи нешта во животот, ме доведоа кај Тебе. Ме влечеше стремежот за вечен живот. Мојот разговор со Тебе – беше моја молитва. Ги слушна моите желби, моите повторени прашања.
Ме поучи дека само Бог е добар. Ме потсети на заповедите, да го чувам животот, брачната љубов, вистината, и да го сакам ближниот како себе си.
Сето тоа го исполнував и пазев. Или … јас, само така си мислам? Ги исполнував затоа што навистина, искрено бев заинтересиран и убеден дека со нивното исполнување ќе го задобијам вечниот живот ИЛИ, ПАК, ги исполнував затоа што на некој цивилизациски начин ми беа наметнати и ги почитував поради обичаите и преданието? Што би се рекло – ги исполнував според некаков цивилизациски автоматизам! Морам да бидам самокритичен и да си признаам Господи, дека има вистина во тоа. И навистина, на таков начин исполнувајќи ги, не се почувствував исполнет и не видов дека сум остварил некаков близок однос со Тебе.
Затоа и Те прашав – што ми недостасува? Но, Твојот одговор ме порази и натажи. Зарем тоа не е претерано барање? Зарем тоа не е премногу?
Тешко е да се напушти вообичаената благосостојба, Господи. Зарем да се откажам од сите удобности? Се навикнав на нив, ми сраснаа околу срцето. Па јас толку години се трудев да го стекнам тоа богатство, за да можам денес да уживам во него. Вложив многу време, труд, пот, за да го имам. Вложив се’ за да го стекнам моето богатство. Навистина работев напорно, и речиси ништо друго не ми беше важно. Не дозволував ништо да ми попречува во исполнувањето на мојата цел. И сега, Ти бараш од мене, туку-така да се откажам од него? Зошто такво барање? Зошто, Тебе Господи, тоа Ти е толку важно?……. Се прашувам, дали Ти е важно, затоа што мене, моето богатство ми е важно? Дали затоа што му давам преголемо значење?
Ако е таа причината, тогаш морам да признаам дека си премудар и навистина гледаш во срцата на луѓето. Зашто, навистина, и покрај целото богатство, покрај луксузот во кој живеам, покрај тоа што можам речиси се’ да си приуштам, сепак, често, се чувствувам празно. И тоа чувство со време, расне во мене. Напати, некакво неописливо студенило ми го завива срцето.
И не само тоа! Признавам пред тебе Господи, дека, трчајќи да го стекнам богатството заборавив на пријателите и роднините, на своите ближни. Забележувам, како повеќе да не припаѓам меѓу нив. Не сум истиот човек.
Ех, сега разбирам Господи. Не го поседувам јас богатството ами тоа мене ме поседува. Всушност, јас не сум богат човек, ами сиромав. Трупајќи материјални богатстсва, јас духовно сум осиромашил. Јас бев убеден дека со исполнувањето на заповедите, те имам во срцето, но сум грешел. Таму, сум го имал богатството! Навистина, не за џабе рекол нашиот народ: „Парите го менуваат човекот, ама ретко кога на подобро“.
Господи, Ти знаеш дека во моето срце тлее желбата за совршенство кое доаѓа од Тебе, Твое е. Ти си совршен. Но, јас сам, со свои сили, не можам да го достигнам. Без Тебе, ништо не можам.
Затоа, ПОВИКАЈ МЕ! Речи ми ДА СЕ ВРАТАМ!
И ќе се вратам. Своите земни добра и сите таланти на душата ќе ги предадам во Твоите раце! И гревовите свои. А ти – ти дарувај ми мудрост и светлина да ги гледам Твоите сиромаси и да одам по Тебе.
Пишува: Љупче Петрески
