Покајниците почнаа да никнуваат како печурки по пролетен дожд. Стануваат се погласни. Еве, овие денови гласно присутен на сцената е и Сашо Тасевски, актерот, кој во „шарената“ револуција гласно викаше „Царот е гол! Да им е*ам мамата на царот и неговата свита“ или нешто слично. Денес, гласно вика против сегашниот „цар“, иако, барем на кратко, тој го постави за директор. И не само тој. Има дузина професори, актери, музички уметници, јавни личности, опинион мејкери, кои денес јавно се покајуваат.
Нејсе! Овие покајници (можам да набројам цела дузина) кои се погласно викаат: „за ова ли се боревме?!“, денес биваат етикетирани и осудувани од мнозина, затоа што биле дел од „шарените“, па ете не требало да се кандидираат за претседател подржан од ВМРО штом учествувал во „туркањето“ на Грујо (Siljanovska), па тука е Vankovska, па, на некои им се ситат и ги прекоруваат со зборовите „кога ние ви зборувавме“, па „што си дробевте сега сркајте“, „соросоиди“ и т.н. … Луѓе бре, сите сме во иста манџа! Антагонизмот и делбите не ни носат ништо добро. За мене битно е, што денес, овие луѓе го кренаа гласот и против сегашниот „цар“. Можеби тоа говори дека се луѓе со принципи и нема да молчат пред ниту еден неправеден „цар“, за разлика од оние кои се’ уште се безгласни.
Како и да е, јас им простувам. Верувам и знам дека тогаш имале добра причина за нивната активност во рушењето на претходниот „цар“. „Царот“, го заслужи добиеното. Мораше да добие шамар. Им простувам, затоа што денес, очигледно, ја согледаа нивната грешка.
Која е нивната грешка? Не, не е тоа што сакаа да ја срушат власта (важи за оние на кои целта им била подобар живот а не за оние кои тоа го правеа од интерес и денес се’ уште молчат), туку, тоа што не промислија „што потоа?“ Не промислија кој ќе биде следниот „цар“. Се чудам, како можеа такви интелектуалци, уметници кои цел живот работат со луѓе, професори низ чии клупи поминале илјадници студенти (карактери), да не предвидат кој ќе биде следниот „цар“ и да не го „прочитаат“ од што е „направен“? Само за ова им забележувам. За ништо друго.
Ќе повторам! Не го бранам претходниот „цар“, но едно знам – не секоја промена води кон подобро.
Не знам, можеби грешам. Ако ме прашате кое решение во тие моменти ќе беше подобро, ќе речам – не знам! Можеби умешноста да се избери помалото зло. Ама, денес, знам дека ни претстои избор на прв човек на државава. Па апелирам до сите „опинион мејкери“, бивши „шарени“, партиски и сите други, да внимаваат кого форсираат и поддржуваат, за да не ни се случи повторно да дуваме на маштеницата!
