Во немоќта да ја одржи состојбата, очајно се обидува со лагите и убавите зборови на скапиот ПР да ја прикаже млада и успешна, а таа станала остарена, гнила, лита на памет, брзопотезна и брзопрометна. Од држава направивте жена лесно морална! Вулгаризирано ангажирана со повеќе љубовници, неспособна за љубов, а суетна и неискористена до крај! Создадовте територија на криминали, на говор без звук на бесрамен срам…. И сега ми текнува на чувствата при првиот контакт со Инфективната клиника…тогаш напишав два-три збора: ,,За браќата и сестрите мои скептици!! Не е грипче луѓе! Колку и да се пишува малку е… како да му објасниш некому колку брзо се умира? Нема зборови! А јас мислев дека Бог ми подарил неговите чувства за да ги точам како вино низ моите усни?! Ден нулта-збунети ама без страв и напнатост чекам заедно со колегите запознавање со работата.
Почнуваме!!
Ако овде е епицентарот на оваа напаст од болештина само тука е школата и само тука е борбата. А борбата за среќа или несреќа мене никогаш не ме одминала… Карма! Инфективна клиника звучи страшно ама не е до толку! Работа е како и секоја друга. Само тука сме робови на протоколите и на ситните детали кои живот значат… Го гледам персоналот, исцрпен и на батерии, прегорен и согорен од убиствената рутина… Во животот, за моите години имам видено многу работи кои во друга професија се потребни векови… … но ова е тука кај нас во Македонија и не е верно ама тоа е…. Што се случува тука? Тука Животот и Смртта се другари!? Тука луѓево плачат за пет шест капки повеќе кислород и те гледаат на начин на кој стануваш ПОЧОВЕК!! Да да, борбата тука е за воздух! Умирањето тука не е процес! Тука сите работат… Секој се дава максимално и малце повеќе од тоа. Има терапија на тони, протоколи кои мора да се почитуваат и еден куп мали работи кои се еквивалент на Живот секоја посебно. А јас мислев дека сум железно професионален оклоп…не било така!! Колку и да си имун нема шанси тука да не станеш Човек. Тешко е…многу е тешко…но не поради работата без крај туку поради чувство да дадеш еден атом плус од тебе за да преживее другиот!
И секогаш кога си одиш по патот одалечувајќи се од Инфективната клиника се прашуваш дали си дал доволно од себе?! По мене тука смените не е важно колку саати се туку колку се има завршено… А секогаш е малку! Затоа има луѓе кои бираат Дупки и луѓе кои го бираат Небото!! А небото не е граница за храбрите да знаете! Тоа е само еден обичен почеток! П.С. Се поклонувам пред сите колеги кои несебично се даваат во оваа невообичаена појава од болест! Се молам за душите на оние кои ја изгубиле битката. А апелирам на совесност и на човечност во почитувањето на мерките! Не поради друг!! Поради Вашите родители, поради Вашите деца, поради Вашите фамилии…”
Додека денес, после една година имаме: Долгоочекуваното покачување од 5% за здравствените работници останува и понатаму Мртво слово на хартија! И додека позерите од Власта со селфи и мотори ја развозуваат Македонија, болните од Ковид 19 се во недостиг на Клексан, Ксарелто, Кортико, и цел еден куп останати лекови кои се основното лекување во оваа пандемија. Бескомпромисниот карактер на белото во очите на една забегана единка која освен зло на македонскиот народ не му донесе ништо друго….индивидуа која може да излаже и полиграф! Затоа јас никогаш не доцнам на работа, затоа одржувам самоконтрола без пиштол на појас, баш затоа… Зошто воопшто, бараме правна држава кога истата за едни е мајка а за други приватна клиника?! Одржуваме кондиција по долгите ходници, со оклопи од скафандери, со еден куп опрема на нас, со огромна желба да останеме професионални и достоинствени до крај. И сето ова, за да некое си арогантно и цинично момче да плука по нашите сметки за струја, вода, телефон…патарини, регистрација на возила…
Кој си ти, за да им се смееш на нашите сметки? Нас, црното под ноктите не боли за твоите вицови за бели мантили! Сите вие сте за на детектор на лаги! За да биде иронијата пострашна тука се и болните без здив, тука се и професионалноста, доследноста, работливоста…се она што е репер за високи стандарди за разлика од наместените тендери, тендерите кои доцнат, бројните донации кои создадоа еден класичен дебилизам, наместо менаџмент кој успешно се справува со Ковид 19. Наместо модуларни болници, белите мантили добија монтажен лим кој попушти уште првите денови… Наместо централен кислород повеќето болници сеуште се работат со боци, кои за волја на вистината се двапати поскапа инвестиција, башка целиот труд со истите…да не разговараме за времето на реакција!? Специјализантите со празни кесиња, со неплатен одвоен живот работат во истите тие центри каде денот е ноќ а ноќта е ден. Лекарите сеуште лекуваат без официјални протоколи.
Преку 250 Медицински сестри, техничари, лаборанти се со непризнаени факултети и Високи школи, башка специјализации кои исто не се систематизирани… Најпотребните во кризата се оставени сами, без подршка со само една желба-да отидат негде каде ќе им се признае трудот, образованието, стручноста…некаде далеку!! И додека белите мантили чекаат 5% покачување, Светска банка дава подароче кое како додаток на плата ќе циркулира до септември, чунки покачување, решавање професии, и секакви останати дискретни ,,поткупи” се чуваат за пред Избори!!
Срам да ви е!!
П.С.За сите закани, уцени и останати притисоци ќе си одговарате!
Пишува: Гоце Марков-Дипломиран здравствен работник; Спец. по Семејна и Патронажна медицина
