Велјуса е типично рурално македонско село, сместено во Струмичкото Поле. На едно карпесто плато некако затскриено од манастирските порти, се забележува само дел од она што очекувате да видите. Порано селото се викало Палеокастро, но откако е изградена црквата, посветена на Богородица Елеуса (Милостива), селаните кога доаѓале накај црквата викале: Одиме во Елеуса… Велеуса. Станува збор за народно предание, кое се смета и за најверодостојно.
Архитектите црквата ќе ја опишат како четириконхална, со осмоаголна купола. Во доста оштетениот фрескопис се издвојуваат фрески од два периода на настанување: делумно зачувани фрески во олтарниот простор, тамбурот на куполата и јужниот параклис од времето на подигнувањето на црквата и фрески од втората фаза (од 12 век), кои се наѕираат во егзонартексот на западниот и на северниот ѕид од јужниот трем. Во внатрешноста на црквата се зачувани оригинални делови од најстариот мермерен иконостас и фрагменти од мозаичните декорации на подот. Мошне е ретка и фреската на Исус во куполата, бидејќи Исус ретко се прикажува како дете на 12 години. Во својата историја, долга 1.000 години, манастирската црква на еден тивок начин претставува сведок на времето и на случувањата низ него.
Во овој манастир живеат десетина монахињи. Денот им почнува и им завршува со молитва. Молитвата со усните тивко си ја кажуваат во текот на целиот ден. Со овој подвиг на постојано кажување на молитвата, поврзан е и подвигот на незборување, поточно, нивната комуникација е сведена на минимум. Сестрите ќе речат: „Зборуваме само за неопходните работи, за да не се губи време и да се расејува умот“. Монаштвото во Македонија, според пишаните документи, има вековна традиција. Првите докази историчарите ги наоѓаат во Типикот испишан од епископот Мануел , некаде меѓу 1085 и 1106 година. Во него стои дека игуменија на манастирот е Пресвета Богородица, додека на катекуменот му е дадена неприкосновена власт во управувањето со имотот и во организацијата на животот. Манастирот во своето многувековно постоење бил и машки манастир. Во 1996 година, со обновувањето на монаштвото, тој бил претворен во женски манастир.
Велјуса е вистинското место каде што може да му се препуштите на сопственото самоосознавање и да го истргнете метежот во главата. Еден светогорски старец запишал: Ако одиш во планина на неколку часа од љубов кон зеленилото и желба накратко да избегаш од градот, тогаш ќе стекнеш спокојство, но ако одиш за да Го бараш Бога, тогаш тоа ќе стане место на невидлива борба и страдање… Слушнете се себеси. Не расејувајте си го умот.
