Абер од Мечкин Камен, Крушево, Македонија
2-ри Август, Илинден 2019 година
(Автентичен исказ за состојбата на лице место)
Посакав оваа година да бидам заедно со хероите на Крушевската Република… со нивниот последен здив заборавен помеѓу гранките на густата корија над Крушево.
Нешто длабоко во срцето ме тераше на ваквиот чин.
По трошниот остарен асфалтен пат со ограничена ширина својствена за комунистичките времиња на поранешниот систем, по 60-тина минутно искачување од регионалниот пат, прво накај Кеушево а после накај Мечкин Камен, стигнав некако до коријата на околу 800-900 метри од светото место.
Мојот транспорт како комита во 1903-та мораше да биде оставено помеѓе дрвјата во една стрмна падина, затоа што модерен и по сите стандарди нормален паркинг овде на ова историски важно место- нема.
Наоколу автобуси, комбиња, други автомобили кои благодарение на ѓаволски упорната снаодливост на возачите не предизвикаа некаква несреќа…
Од автобусите излегуваа групно луѓе и во координација со поединци, групите една по друга се упатуваа кон нивното одредиште. Во создадената колона се носеа знамиња од страна на трети лица… знамиња на ЕУ и Република Македонија кои им се тутнуваа во рацете на луѓето во групата која пополека се движеше угоре. Секако да не ги заборавиме белите капчиња со испечатените слогани “Сите ние сме деца на Илинден” (или така нешто слично), кои на организирани штандови се делеа на лицата кои поминуваа. Слушнав повеќе старци и старици кои ставајќи ги капчињата на глава велеа: “браво бе дете како ви текнало, капава ќе ме спаси од претоплото сонце” (што за волја на вистината беше со висок УВ индекс).
Полицајци наредени од двете страни на патот на секои 100-тина метри.
Пристигнав заедно со толпата која чудно ме гледаше на влезот од локацијата каде требаше да се одржи централната Манифестација за одбележување на Илинден.
На рамото си го носев моето знаме со Македонскиот национален симбол-жолта ѕвезда со шеснаесет краци на црвена основа.
Терминот “Ѕвездата/Сонцето од Кутлеш” намерно не го користам, сметајки дека ваквиот назив на Македонскиот национален симбол е штетен и погрешен, афирмиран намерно од редица на пропагандни инструменти со цел за локализација на универзалноста и космополитското значење на овој симбол кој бил препознатлив белег на Античкото Македонско царство/империја на династијата на Аргеадите.
Забележав во тој момент дека немам мрежа на телефонот. Отпосле сватив дека базните станици кои вршат конекција на сите мобилни оператори се блокирани намерно и со цел… а целта беше само контролирани видеа и слики и информации да излезат од Мечкин камен во моментот на случување на главната манифестација. Саркастично се прашувам кој ли можел да ги блокира овие базни станици, за народот присутен да не може да искомуницира преку мобилните со остатокот од светот и да ја пренесе “еуфоричната” атмосфера од прославата? Во ова жешко августовско утро накај пладне во 2019-та година… година на вселенски истражувања, роботика и вештачка интелегенција….
Важно бели капчиња, бели маички и гламурозни знамиња имаше… и народ… многу народ… 5-6 илјади… и полиција… полиција од секаков вид: сообраќајци, ЕБР, станични полицајци за превенција, разбацотки со бицепси, фраери со слушалки во уво, итн… што да кажам-празник на полицијата си реков да не слават овде…
Пополека решив со моето знаме на рамо да се впуштам во толпата БЕЛИЛА на сите страни… јас и моето црвено знаме…
Приоѓајки накај гужвата имав чувство како да чекорам меѓу марсовци… знаев зошто… обележан сум.
Дронот над главата верно и уважувачки ме снимаше. Забележав неколку распрснати знамиња исто ко моето во толпата… им пријдов, од 2-3 станавме 7-8, пополека 15-16, за половина час се скупчивме 50-тина луѓе обележани со Македонскиот национален симбол. Сремежливо но со сјај во очите се гледавме и молчевме… да не знае човек дали тој сјај беше од потта која ги печеше нашите очи или од нешто друго…
Денеска после 2 дена би кажал: Пркос!
Се пронајдовме по знамињата…
Од некаде на нашата мачно запоседната територија од неколку квадрати околу која беше стуткан кордон од секакви полицајци (најповеќе од оние со бицепсите) се приближи Професорот Нестор Огинар со неговата Дама… Се поздрави со нас по Македонски-Честит празник Македонци, да живее Македонија.
Во тој момент околу кордонот полицајци се насобра уште еден кордон на габаритни млади луѓе со бели маички и бели капчиња на бричените глави кои доминираа во групата околу нас…
Успеав грубо да пребројам околу 350-400 луѓе во двете линии на кордонот околу нас-оние кои бевме со Македонското национално знаме. Дронот грижливо се обидуваше да ни прави сенка над нашите глави ама залудно… денот го завршив црвен ко морски рак во лицето….
Професорот Нестор извика: македонци ќе ја пееме ли нашата… химна?
Денес над Македонија… Земјо Македонска, па извици Македонија-Македонија, па извици Никогаш (терминот на с)-Секогаш Македонија… имаше и извици: Предавник-овој предавник-оној…Уа-овој, Уа-оној, по некој монолог со силна горчина во грлата на малкумината, од типот (парафразирам) “До кое дереџе дојдовме?; Гоце Делчев-Бугарин ли бил? Кој ви даде право име да менувате, Македонци – каде сте? итн.
За мене лично овие сцени беа толку траорни што мислам дека цел живот ќе ги паметам… Вториот “одбрамбен бедем што веројатно требаше народ од народ да заштитува, на изблиците на патриотски зборови од заокружените малкумина, почнаа неколкумина да стануваат нервозни… па се започна со меѓусебни препукувања меѓу двете групи-онаа црвената-малкумината и онаа белата- толпата… имаше и налети за физичка пресметка од двете страни, од типот- Пуштете ме да видо он кој сум јас..
Поголем инцидент беше избегнат благодарение на професионалниот однос на одредени поединци во полицискиот кордон околу помалата група-црвената. Имаше и такви полицајци кои се закануваа на поединци (од црвените) вербално на разно разни начини да го напуштат местото и групата да се разотиде.
На влезот од трасираниот пат се појави човек кој мафташе со двете раце кон толпата… во толпата се придвижија повеќе мина и се впуштија под крошните на околната шума од каде ги истеруваа луѓето кои овде беа нашле прибежиште од УВ зрачењето на жешкото сонце…
Се прибра поголема бројка на луѓе во бело.
Зоки-Зоки! -извикуваа…
Па аплауз, па пак Зоки-Зоки…
Нај изненадувачки беше (за мене) моментот кога одредени групи во толпата во бело, почнаа да скандираат “Северна- Северна!”
Од малата-црвената група се слушаа свирежи, Укање, разно разни извици од кои најгромогласен беше: НИКОГАШ (терминот на с) САМО МАКЕДОНИЈА, Македонија-Македонија и Предавник-Предавник.
По кратко тоа Зоки-Зоки се стиши, аплаузот престана, остана само Предавник -Предавник…
Вториот кордон на луѓе со бели маички и капчиња кој се наоѓаше околу малкумината со црвени Маички и знамиња со Македонскиот национален симбол, “зовре” во својата нервоза. Пцости, погрдни зборови, дофрлувања… налети за физички пресметки кои полицијата успешно ги одбиваше…
По 15-тина минути тензијата се смири кога започна музиката на сцената…
Малкумината со црвени маички се повлекоа подалеку од самата сцена, повозрасните луѓе со бели капчиња и оние кои личеа ма администрација се вратија во сенката на густата корија. На партерот под сонцето пред сцената останаа оние од вториот кордон габаритните мажи во бело…
Говорот на главниот говорник на сцената не верувам дека повеќе од 200 луѓе го слушнаа во доволна должина од 5-6 поврзани реченици една по друга…
Танец- ми прозвуче препознатливо после говорот. После Танец, слушнав (за мене) еден нов призвук на музика од далечината на главната сцена… Морам да признам дека ми звучеше интересно.
Официјалниот спикер ја одјави програмата. Кон “црвената” група посетитили на Мечкин камен се упати поголема група на “Бели капчиња”. Бројот на полиција во кордонот околу црвената група драстино се зголеми. Главниот гостин со свитата заминуваше од локацијата…
Повторно “драма!
Две групи:
1.Зоки-Зоки!, Аплауз…
2.Предавник-Предавник!, НикогашС Само македонија, Свирежи, Укање…
Пак тензија меѓу двете групи….
Зоки си замина, по него и оние кои го извикуваа неговото име…
Остана на локацијата само “црвената група” намален број полицајци и по некоја развеселена дружина во дебелата сенка на коријата….
“Црвената” група се упати кон Мечкин Камен…
Со нив и јас…
Групни и поединечни фотографии, Денес над Македонија се раѓа- групно испеана со народски призвук, поклонување и по некоја дискусија од историски карактер…
Енде… Дојде интернет конекцијата и телефонскиот сигнал кој до тој момент беше блокиран…
На заминување од пред вечниот паметник за душите на загинатите Македонски херои, забележав само расфрлана пластична амбалажа под столчињата каде најверојатно седеше “неговата” екселенција….
Во милост со големината на Илинден, решив оваа приказна да ја споделам два дена покасно од моментот на нејзиното случување…
Истовремено следев медиуми и портали, дали некој достојно и реално ќе ги извести Македонските граѓани за тоа што навистна се случуваше овој Илинден на 2-ри август 2019 година во Македонија која аспирира да биде членка на семејството на малку понормалните држави од нашава….
Што мислиш ти мој драг пријателе?
За оваа “фешта”…
Да, Ти кој имаше трпение да го дочиташ овој долг текст…
За оваа манџа што некој ни’ ја зачинил за ние да ја сркаме.
