Во првиот текст за Николај Бухарин („Љубимецот“) нагласив дека бил миленик како на Ленин, така и на Октомвриската револуција; бил еден од авторите на Новата економска програма (НЕП); го сметале (заради неговата релативна младост) за enfant terrible; бил на страната на Сталин во политичката борба против Троцки, Зиновјев и Камењев, покасно погубени. Едноставно, бил во центарот на збиднувањата. Во средината на дваесетите години од минатиот век, прашан дали во советската држава има место за двопартијност, како и повеќето болшевици (надмени и охоли) кратко одговорил: „Можеме да имаме двопартиски систем, но една од двете партии ќе седи во Владата, а другата во затвор.“ Набргу, особено после 1929 година, започнува неговата политичка и животна хаварија. На 15 март 1938 година бил егзекутиран, како напријател на СССР.
Чудно е како луѓето не водат сметка за последиците од сопствените зборови и постапки. Наивно веруваат дека она што важи за другите, не важи и за нив, бидејќи тие (така сметаат) не се како другите. Тоа не значи дека историјата не нѐ учи. Напротив, таа нѐ учи. Вистинскиот проблем е во тоа што повеќето не сакаме историјата да нѐ научи на она на кое нѐ учи. Потоа, се чудиме што ни се случува.
Љубомир Цуцуловски: Љубимецот (2)
