Политичкото пионерство во “Конформистот” (The Conformist) и “Последното Танго во Париз” (Last Tango in Paris) на италјанскиот режисер кој што го доби оскарот за најдобар режисер за “Последниот Император” (The Last Emperor), почина од рак.
Бернардо Бертолучи, повеќе пати наградуваниот италјански режисер почина на 77 годишна возраст после битката со ракот, потврди неговиот промотор. Тој беше врзан за инвалидна количка повеќе од една декада, после неуспешната операција на хернититскиот диск во 2003 година, после која не можеше повеќе да си ја работи својата работа.
Во неговата филмска кариера која што се протега до раните 60-ти години од минатиот век, Берточучи стана импозантна фигура во извонредниот италјански нов бран (заедно со Антониони, Фелини, и Пусолини), но што е уникатно за него, тој направи успешен премин кон високобуџетните Холивудски филмови, создавајќи го “Последниот Император” во 1987 година кој што освои девет оскари, вклучувајќи ги оскарите за најдобар филм и најдобар режисер.
Бертолучи е роден во Парма во 1940 година, како син на поет и учител и бил пораснат во литературна и уметничка атмосфера. Неговиот татко Атилио бил пријател со Пјер-Паоло Пасолини, кој што тогаш бил поет и новелист. Пасолини го ангажирал тогаш 20 годишниот Бертолучи како личен асистент во неговиот филм од 1961 година “Акатоне”.
Ова се покажало како голема шанса за Бертолучи, по што Пасолини му помогнал понатаму со препорака да биде сценарист на “La Commare Secca” (The Skinny Gossip aka The Grim Reaper)-филмот кој што стана негов дебитантски филм како режисер во 1962 година.
Бертолучи продолжил да биде писател и човек за идеи, забележително на епскиот шпагети вестерн на Серџо Леоне, “Беше еднаш на запад” (Once Upon a Time in the West), но неговата режисерска кариера вртоглаво доживеала успех со филмовите “Пред револуцијата” *Before the Revolution) од 1964 година и високо влијателниот “Конформистот” (The Conformist) од 1970 година на кои длабоко се втемелени крајно левичарските радикални политички влијанија на Бернардо Бертолучи.
Живеев во еден вид на сон за комунизмот
-тој подоцна забележал.
Со “Последното танго во Париз”, во кој што главна улога беа Марлон Брандо и Марија Шнајдер, на режисерот Бертолучи му беше овозможено да ангажира актери од највисок ранг како Роберт Де Ниро, Жерар Депардје и Берт Ланкастер, за неговата 300 минутна епска сака “1900”.
“Последниот Император” поддржан од британскиот продуцент Џереми Томас, се претвори во најголемиот наградуван успех на Бертолучи, со дотогаш невозможна дозвола на филмските работници да снимаат во Забранетиот град во Пекинг.
