Кога шарените се бореа за власт, а дел од нив само за устоличување на сегашниве властодршци, во ниту еден момент (барем мене не ми е познат) не се караа/скараа, ниту било кој другиот го обвини за соработка со УДБА, КОС, со „меѓународната заедница“, за предавник и сл., туку сите беа, додека се бореа за власт (барем навидум) компактни. Што интимно мислеа едни за други, не кажуваа. Ако кажувале, веројатно го кажувале меѓусебе, интимно, бидејќи компактноста во некои историски периоди, кога се одлучува за судбината на еден народ, јазик, држава… е повеќе од неопходна. А не, како што некои милуваат, сѐ да истурат на улица/твитер/фејсбук – и тоа онака, јавно, без каков било усул, бидејќи тогаш страдаат оние за кои некои се борат. Тие некои за кои Тие се борат (борат?) е народот. Затоа, барем на почеток, потребна е компактност, а суетите да се остават настрана, за да не се доживее судбината на Троцки, Камењев, Зиновјев (Григориј, не Александар), Бухарин… бидејќи во таквата ситуација потцениот и молчеливиот Сталин победи, гледајќи сеир како учените меѓусебе се караат.
