“Си правам муабет во себе со мајка ми.
Често.
Еве, периодов уште почесто.
Не знам како да и’ кажам дека сета беда и мизерија, гладување, страдања кои ги доживеала и проживеала зашто не сакала да се пише Бугарка… па изгледа биле непотребни, според владариве.
Нејзиното семејство избегало од западна Македонија под налетот на Балистите во Втората светска војна,
кога ја изгубила мајка си и останала сирак.
А била детуле двегодишно.
Со татко и’, браќата, сестрите и маќеата живееле во Софија многу тешко.
И покрај тоа, мајка ми била брилијантен ученик и првенец на генерацијата.
Но, бугарската власт не и’ дозволувала да се запише на студии ако не се пише Бугарка.
Ја терале да чува крави наместо да студира, ако сака да си биде Македонка.
Така, таа го оставила своето семејство и се вратила во Македонија, сама самцата.
За да не се пише Бугарка и да може да студира без уцени.
Нејзиниот отпор кон тоа
да се пише она што НЕ Е,
за да живее подобро и полесно –
го носам и јас.
Уште не знам како да и’ кажам до кое дереџе ги донесоа Македонија и Македонците овие изроди, па го премолчувам тој дел од муабетот.
А ме боли до срж.
-фејсбук статус на Дарија Андовска
